Archive for the ‘Bewust koken en eten’ Category

David Grumet, Rachel Muers, Theology on the menu. Ascetism, meat and christian diet

Sunday, February 20th, 2011

Vasten, vegetarisme en christendom

Bol.com
Amazon.de
(geen verzendkosten)
Bookdepository.co.uk
(geen verzendkosten)

Een goedgekozen titel. De culinair historicus krijgt weliswaar een verklaring voor de vele middeleeuwse vasten- en onthoudingsdagen, maar het echte onderwerp van dit boek is de godsdienstige theorie en praktijk ten opzichte van voedsel. De Britse theologen David Grumet en Rachel Muers onderzochten (vooral christelijke) religieuze standpunten met betrekking tot voedsel, en de ontwikkeling van die standpunten vanaf de ascetische Woestijnvaders via vastende/feestende monniken en de Reformatie tot aan de opkomst van het vegetarisme in de negentiende eeuw. De eerste vier hoofdstukken beschrijven de ontwikkelingen in chronologische volgorde, hoofdstukken 5 en 6 verklaren waarom dieren rein of onrein zijn in het Joodse geloof, en beschrijven de veranderende standpunten van de vroege Christenen, in hoofdstuk 7 komt de rol van het offer aan de orde, als teken van heidendom en als onderdeel van Christelijke rituelen, hoofdstuk 8 voorziet in argumenten voor een op het christendom gebaseerd vegetarisme, en het afsluitende hoofdstuk spoort moderne christenen aan vegetariër te worden als christelijke manier om de hedendaagse ecologische, economische en medische problemen het hoofd te bieden.
De nadruk op vegetarisme in deze studie komt doordat deze het resultaat is van een onderzoeksproject, ‘Vegetarianism as Spiritual Choice in Historical and Contemporary Theology’, de nadruk op de Britse situatie door de nationaliteit van de onderzoekers. Het is zeker een interessant boek. Maar ik vraag me toch af waarom, met al die aandacht voor het vegetarisme, die ene compleet vegetarische dag in katholiek Frankrijk in de zeventiende eeuw, Goede Vrijdag, geheel niet wordt genoemd.
Na het uitgebreide notenapparaat volgt een Select Bibliography van vijftien pagina’s die de geïnteresseerde lezer naar veel andere titels leidt op het gebied van ascetisme, vasten, vegetarisme en kerkgeschiedenis. Een index completeert het geheel. Illustraties ontbreken, op de keukenmeid na die de lezer vanaf de kaft streng aankijkt terwijl ze specerijen fijnstampt naast een schaal met vissen (met in de achtergrond Christus in het huis van Martha en Maria, een schilderij van  Diego Velázquez).
Ik ben culinair historica, en vanuit dat standpunt heb ik het boek gelezen. Op de achterkant van het boek wordt het aangeprezen als een stimulans en inspiratie voor iedereen die is geïnteresseerd in een christelijke zienswijze op voedsel en dieet, of wil weten hoe je theologie succesvol kunt inpassen in het dagelijkse leven. Voor die lezers is dit boek perfect. Voor de culinair historicus biedt het boek interessante achtergrondinformatie, maar tegelijkertijd te veel en te weinig.
David Grumet, Rachel Muers, Theology on the menu. Ascetism, meat and christian diet (Routledge, 2010, ISBN 9780415496834) Engelstalig

Sam Stern, Mega Vega

Wednesday, February 2nd, 2011

Een kookboek naar mijn hart

Bol.com
Amazon.de
(Nederlandstalige editie, geen verzendkosten)
Amazon.de
(Oorspronkelijke Engelstalige editie, geen verzendkosten)
Bookdepository.co.uk
(Oorspronkelijke Engelstalige editie, geen verzendkosten)

Jamie Oliver is alweer te oud. De nieuwe Britse ster is Sam Stern, geboren in 1990 maar met al vijf kookboeken op zijn naam, waaronder een studentenkookboek . Zijn laatste, Eat Vegetarian, is in het Nederlands vertaald als Mega Vega.
Het boek begint met een duidelijk uitleg waar je in je voeding op moet letten als je voltijds-vegetariër bent, en welke ingrediënten de noodzakelijke stoffen bevatten (zo zit ijzer, waaraan vegetariërs wel eens gebrek hebben, onder andere in zuidvruchten, pindakaas, hummus en olijven). De (beginnende) koker krijgt ook uitleg over boodchappen, bewaren, de ‘vega-voorraadkast’ en kooktechnieken.
Bij de recepten is in één oogopslag te zien hoeveel porties ze opleveren ( vaak voor 1 persoon, meestal 2 of 3, soms 4), of ze snel te bereiden zijn, en of ze geschikt zijn voor veganisten (dus ook zonder zuivel en honing). De instructies worden overzichtelijk in stappen gegeven. De recepten zijn ingedeeld in Snelle ontbijtjes & brunch, Lunch & snacks, Theetijd, Diner, Toetjes en Essentiële extra’s zoals ketchup, groentebouillon, chutney, dressings, knoflookbrood en vanillesaus. Een uitgebreid register op recepttitel en ingrediënt maakt het opzoeken van recepten makkelijk. Vrijwel alle recepten zijn gefotografeerd.
Stern is een echte kok: mayonaise maak je zelf, net als pesto, brood en (groente)bouillon. De Britse afkomst is duidelijk te merken aan gerechten als scones, en vegetarische varianten van toad in the hole en Cornish pasty, maar ook de Franse, Italiaanse en Oosterse keukens komen aan bod. En vegaburgers, met patat. Maar dan wel zelfgemaakt uit de oven.
Dit enthousiaste boek is niet alleen interessant voor jongeren, het is gewoon een goed all-round  kookboek met lekkere vegetarische recepten voor iedereen.
Sam Stern, Mega Vega (Uitgeverij Ploegsma, Amsterdam, ISBN 9789021668345. Vertaald uit het Engels Eat vegetarian)

Lisette Kreischer, Ecofabulous. Koken in alle seizoenen

Tuesday, April 27th, 2010

Veganisme = Fun!

Bol.com
(alleen nog tweedehands verkrijgbaar)

Veganisme saai? Niet volgens dit kleurige kookboek van Veggie in pumps styliste Lisette Kreischer. De indeling is naar seizoenen, met Herfst als eerste. Voordat de andere seizoenen aan bod komen is er het hoofdstuk Evergreens. Hierin staan recepten met tofu/tempé en cacao. Bij de seizoenshoofdstukken staat een kalender, met per maand de groente- en fruitsoorten die dan volop verkrijgbaar zijn. Voor de herfst staan er ook paddestoelen genoemd. Voor ieder seizoen heeft Lisette enkele favoriete ingrediënten nader belicht, met weetjes, haar persoonlijke herinneringen en ervaringen, en recepten natuurlijk. Zo krijgen bijvoorbeeld noten, knollen, kool, radijs, spruitjes en bosvruchten extra aandacht. Maar peulvruchten, die komen in het hele boek niet voor, zelfs erwtjes en peultjes ontbreken (in de kalenders staan ze wel). Blijkbaar houdt Lisette niet van peulvruchten.
De recepten beslaan allemaal één bladzijde, met een grote foto op de overliggende pagina. Meestal staat het bereide gerecht erop, soms de onbewerkte ingrediënten of een blije Lisette. De inspiratie is voornamelijk Engels/Amerikaans (de toon van de teksten doet ook opgewekt-Amerikaans aan), en de recepten zullen ook niet-veganisten aanspreken. Je kunt dan eventueel sojaroom en –melk vervangen door slagroom en koeienmelk.
Vaak raken niet-veganisten (en niet-vegetariërs) in lichte paniek als ze iemand te eten krijgen die geen dieren (vegetariër) of dieren en dierlijke producten (veganist) eet. Met dit boek kunnen ze een smakelijke veganistische maaltijd op tafel zetten. En ben je zelf veganist? Dan is dit natuurlijk ook een aanrader.
Lisette Kreischer, Ecofabolous (Artemis & Co, 2009, ISBN 9789047200918)

Nederlandse Voedingsmiddelentabel

Monday, February 15th, 2010

Een dikke onvoldoende

Bol.com (alleen nog tweedehands verkrijgbaar)

Onderstaande tekst komt van mijn Volkskrantblog, van een bericht op 8 januari 2009. Feitelijk is het een recensie, vandaar dat ik het ook hier opneem. Die Nederlandse Voedingsmiddelentabel (editie 2006, herdrukt 2008) is een heel boekwerkje van maar liefst 137 pagina’s, bijna drie keer zo dik als de voedingsmiddelentabel die ik had, uit 1981 (kwijtgraakt, maar toch maar weer tweedehands besteld, waarna ik natuurlijk prompt mijn oorspronkelijke exemplaar terugvond).
Het volgende voedingsmiddel illustreert enkele van mijn problemen met de Tabel uit 2006: makreel staat er vijf keer in, ‘bereid’ (wat dat ook mag betekenen), gestoomd, in blik zowel ‘naturel’ als ‘in olie’, en gerookt. Maar niet rauw. En ‘bereid’, wat wil dat zeggen? Is er geen verschil tussen makreel op de barbecue en gebakken of gekookte makreel? Overigens, ook van zalm ontbreken de ‘rauwe waarden’, blijkbaar eten de samenstellers nooit sashimi of sushi.
De samenstellers zijn ontstellend inconsequent. Bij het vlees worden van wild en tam konijn alleen de waarden in rauwe toestand gegeven, van lamsbout, -gehakt, -karbonade, -schouder en -zadel alleen de ‘bereide’ waarden, en van schapenvlees, dat niet verder wordt gespecificeerd, weer alleen de rauwe toestand. Gehakt: wel ‘met ei bereid’ en ‘zonder ei bereid’, maar geen verschil tussen runder- of half-om-half gehakt, vet of mager gehakt. De oude tabel uit 1981 vermeldde keurig de waarden van vet, gemiddeld en mager vlees van diverse dieren in rauwe toestand. Daar had je wat aan.
De samenstellers bieden schijn-accuraatheid. Weer een enkel voorbeeldje (van de legio rariteiten): in het hoofdstukje noten, pinda’s, chips, zaden, salades en snacks vermelden zij de waarde van ‘varkenssaté met saus’. Welke saté wordt hiermee bedoeld? Diepvries, gekoeld, vers van de chinees? Of zelfgemaakt? Lijkt me sterk dat die allemaal dezelfde calorische waarde hebben.
De samenstellers bieden ook schijn-volledigheid. Ze vonden het nodig allerlei merkartikelen op te nemen. Behalve dat je je kunt afvragen welke criteria er golden voor het wel noemen van een bepaald merk en niet een ander (zou met verkoopcijfers te maken kunnen hebben), lijken me deze gegevens niet lang houdbaar. Voortdurend verandert de markt, verschijnen en verdwijnen producten, en verandert de samenstelling ervan (‘Vernieuwde receptuur, nu NOG lekkerder!’). Ander voorbeeldje, dan hou ik op. Bij de vleesvervangers staan Quorn en Tival producten in allerlei vormen genoemd, maar van soja wordt alleen tahoe en tempeh beschreven, terwijl er ook andere vleesvervangende producten op basis van soja bestaan (sojagehakt, sojagehaktballetjes). Nog eentje, dan hou ik echt op: bij kruiden, specerijen en andere toevoegingen ontbreekt korianderzaad en korianderblad geheel, en bij de gemberwortel staat niet of hier poeder wordt bedoeld of de verse wortel. Samenvattend: inconsequent, onvolledig, maar ook schijn-accuraat en schijn-volledig. Een dikke onvoldoende. Bij een nieuwe editie graag van de basisvoedingsmiddelen altijd óók de voedingswaarde in onbewerkte toestand weergeven, en  minder kant&klare producten opnemen, maar méér van die basisvoedingsmiddelen. Van de meeste bewerkte producten kun je de voedingswaarde namelijk ook zelf op het etiket lezen, daar hoef ik niet een boekje voor aan te schaffen. En dat is zelfs helemaal niet nodig. Hier staan enkele vrij toegankelijke voedingsmiddelentabellen.
Nederlandse Voedingsmiddelentabel (2006, in mijn bezit een herdruk uit 2008, ISBN 9789051770407)

Bart van Olphen en Tom Kime, Het fishes kookboek

Wednesday, February 10th, 2010

Absoluut de moeite waard

Eet vis met een schoon geweten!

Bol.com
Amazon.de
(Engelstalige versie, geen verzendkosten)
Bookdepository.co.uk
(Engelstalige versie, geen verzendkosten)

Je kunt bijna niets meer eten zonder schuldgevoel. Is het niet vanwege de manier waarop dieren worden behandeld, dan is het wel de uitbuiting van de producenten of aantasting van het milieu. Gelukkig is er voor de visliefhebbers nu een uniek opgezet kookboek, dat een aantal duurzame visserijbedrijven van over de hele wereld belicht, gecombineerd met veel recepten voor vis. Het boek van Nederlander Bart van Olphen die de duurzame vishandelketen Fishes heeft opgericht en Engelse kok Tom Kime, is uitgegeven onder auspiciën van de MSC (Marine Stewardship Council), een organisatie die zich inzet voor duurzame visserij.
Bij de in het boek beschreven bedrijven overheersen Noordwest-Europa en Noord-Amerika, maar in de recepten proef je vooral de keukens rond de Middellandse Zee en uit het Verre Oosten, vooral Vietnam en Thailand. Die culinaire nadruk op Vietnam en Thailand komt door de grote belangstelling die Kime voor die keukens heeft (over beide nationale keukens heeft hij voor de BBC tv-programma’s gemaakt). Opvallend is het veelvuldig voorkomen van rode (of groene) peper in allerlei vormen, in tweederde van de recepten, terwijl slechts een kwart van de recepten van Aziatische oorsprong is (maar de Spaanse keuken is ook rijk aan rode pepertjes). Het zou kunnen dat Kine een capsaïcinejunkie is: zonder rode peper smaakt dan alles flauw. De recepten die ik uit dit boek heb bereid waren zonder uitzondering geslaagd: een duidelijke uitleg, en als de recepten gefotografeerd waren, leek het uiteindelijke gerecht ook op die foto. En dat is toch wel prettig, want sommige kookboeken zijn vooral plaatjesboeken waarin er zo gefrutseld is aan de gefotografeerde gerechten dat ze nóóit warm kunnen worden geserveerd – als ze na de fotografische ingrepen (glansmiddel, kleurstof) überhaupt nog voor consumptie geschikt zijn. Maar dit terzijde.
Achterin het boek staat een uitleg over het schoonmaken en fileren van vis. Heel goed, het is namelijk slecht gesteld met de warenkennis van de moderne doorsnee-thuiskok. Alleen jammer dat bij het schoonmaken alleen de rondvis wordt beschreven, want bij een platvis werkt  het niet om “de punt van een dun, scherp mes in de plaats van de anaalvin [te steken]  en de buik tot onder de kaak open [te snijden]“. Op mijn eigen site heb ik kort beschreven hoe dat dan wel moet. Het was ook handig geweest om het schoonmaken en voorbereiden van schelpdieren achterin op te nemen, in plaats van soms wel en soms niet bij de diverse recepten te zetten.
Klein zeurtje: ik mis iets in dit boek: de schaaldieren. Zijn er in die sector geen bedrijven die volgens de richtlijnen van de MSC werken, of houden de auteurs niet van garnalen en (rivier)kreeften?
Bart van Olphen & Tom Kine, Het fishes kookboek. De lekkerste recepten en de stoerste verhalen van verantwoorde visserijen over de hele wereld. (2009, Fontaine, ISBN 9789059563247)

Mark Grant, Anthimus, De observatione ciborum. On the observance of foods

Monday, February 1st, 2010

Voedingsleer voor Oostgothen en Franken in de vroege Middeleeuwen

Bol.com
Amazon.de
(geen verzendkosten)
Bookdepository.co.uk
(geen verzendkosten)

Is dit het laatste boek over voedsel uit de klassieke oudheid, of het eerste middeleeuwse boek? Anthimus was een Griekse arts, die in het begin van de zesde eeuw door Theodoric, de Oostgothische heerser van Italië, als ambassadeur naar de Frankische koning Theuderic werd gestuurd, die in Metz verbleef. Daar schreef de arts zijn verhandeling over voedsel. Geen kookboek, maar een beschrijving van het effect van allerlei levensmiddelen op de gezondheid, hoewel er wel enkele gerechten uit af te leiden zijn (zoals geroosterde varkenslever met olijfolie, zout en koriander). Deze gerechten weerspiegelen, aldus Grant, niet de roemruchte Apiciaanse keuken, maar die van de Gallo-Romeinen en Franken die slechts de beschikking hadden over wat er in de omgeving te vinden was (de handelsroutes van het Romeinse Rijk waren immers in verval geraakt).  De Latijnse tekst met Engelse vertaling beslaat 36 pagina’s, het uitgebreide commentaar met talrijke citaten uit oudere Griekse en Romeinse teksten ruim 40. In de inleiding beschrijft Grant de carriëre van Anthimus, de (voedings)toestand in het noordelijke deel van Gallië in de zesde eeuw, de keuken, en dieetleer. Een uitgebreide bibliografie en twee indices, op naam en voedingsmiddel, maken deze editie compleet. Een interessante tekst, zowel voor geïntereseerden in de Romeinse keuken als in de ontwikkeling van de middeleeuwse keuken. Maar nogmaals: het is géén kookboek.
Mark Grant, Anthimus, De observatione ciborum. On the observance of foods. (1996, Prospect Books, ISBN 9781903018521) Engelstalig